Ozonoterapia w leczeniu boreliozy

Ozonoterapia w leczeniu boreliozy
16
11

To metoda, która zdobywa coraz większą popularność w leczeniu boreliozy. Co warto o niej wiedzieć, zanim zaczniemy ją stosować?           

Co to jest ozon?

Ozon jest gazem, którego cząsteczka zbudowana jest z trzech atomów tlenu. Ma charakterystyczny zapach, który czujemy np. po burzy, ponieważ ozon wytwarza się podczas wyładowań atmosferycznych. Ozon jest nietrwały. W temperaturze pokojowej rozpada się stopniowo do tlenu. W ciągu dwudziestu minut jego stężenie maleje o połowę. W wodzie ten czas może być jeszcze krótszy. Wpływ na to mogą mieć różne czynniki, takie jak temperatura, pH, stężenie ozonu oraz stężenie i rodzaj innych substancji rozpuszczonych.

Ze względu na niestabilność ozonu zabiegi z jego użyciem wykonuje się w miejscu, gdzie jest on wytwarzany.

Jakie właściwości lecznicze ma ozon?

W środowisku, gdzie jest dużo tlenu i składników odżywczych, zdrowe komórki wytwarzają otoczkę w postaci enzymów, która chroni je przed wirusami i bakteriami. Gdy tlenu jest mało, komórki nie są w stanie takiej otoczki wytworzyć. Otoczki enzymatycznej nie mają też drobnoustroje chorobotwórcze. Ozon atakuje komórki bez otoczki enzymatycznej oraz te, które mają tych enzymów za mało. Utlenia je, a następnie są usuwane z organizmu. Ozon w postaci gazu zabija praktycznie wszystkie rodzaje bakterii Gram-dodatnie i Gram-ujemne, wirusy, grzyby i pierwotniaki. Ozon podnosi poziom tlenu, a udowodniono, że wszelkie patogeny roziwjają się tam, gdzie stężenie tlenu jest niższe.

Jak działa ozon w przypadku boreliozy?

Ozon unieszkodliwia krętki Borrelii, które znajdują się we krwi. Przenika on przez błonę komórkową, co prowadzi do zniszczenia krętka. Pobudza do działania system odpornościowy organizmu, który zaczyna samodzielnie wytwarzać związki zwalczające procesy chorobowe i ogniska zapalne. Ozon podawany do krwi nie obciąża wątroby i nie wyjaławia układu pokarmowego, jak to ma miejsce w przypadku długotrwałego stosowania antybiotyków.

Jakie są rodzaje ozonoterapii?

Wiele ośrodków prowadzących ozonoterapię stosuje różne formy podania ozonu. Jak podaje się ozon i czym różnią się poszczególne metody? Najpopularniejszą metodą jest podawanie ozonu w postaci wlewu dożylnego. W tym celu ozonuje się sól fizjologiczną i taką kroplówkę otrzymuje pacjent. Ze względu na to, że ozon szybko się rozpada, a czas podania takiej kroplówki jest stosunkowo długi – nie zawsze przynosi ona oczekiwane korzyści terapeutyczne. Ma to związek z tym, że ilość ozonu docierająca do komórek ciała jest niższa. Inną metodą jest autohematerapia.

Polega ona na pobraniu z żyły pacjenta krwi w ilości 100 – 200 ml do specjalnej, sterylnej, jednorazowej butelki próżniowej zawierającej konserwant zapobiegający krzepnięciu krwi w butelce. Następnie przy pomocy aparatu medycznego powstaje mieszanina ozonowo – tlenowa. Naozonowana krew żylna jest z powrotem podana pacjentowi. Autohemoterapia trwa ok. 30 minut. Metoda wymaga od pacjenta dobrych żył i ogólnie dobrego stanu fizycznego. Niektórzy lekarze uważają, że podczas tej metody dochodzi do wynaczynienia krwinek, co ma wpływ na późniejsze niekorzystne wyniki badań krwi. Inną metodą jest podanie ozonu w formie zastrzyku bezpośrednio do krwi. Ozon pobiera się z generatora do specjalnej strzykawki i bardzo wolno aplikuje bezpośrednio do żyły. Sam zabieg trwa najkrócej w porównaniu z innymi metodami ( ok. 8 – 10 minut). Ma to duże znaczenie ze względu na nietrwałość ozonu. Dociera on do organizmu zanim ulegnie rozpadowi, natychmiast zaczyna reagować: najszybciej więc niszczy wirusy, grzyby i bakterie. Ta metoda w porównaniu z pozostałymi wymaga też mniejszej liczby zabiegów.

Jaka może wystąpić reakcja po podaniu ozonu?

Po podaniu ozonu u niektórych osób może wystąpić reakcja Herxheimera (efekt die - off) zwana popularnie Herxem. Ma to związek z reakcją organizmu na toksyny, które powstają na skutek rozpadu krętków Borrelii. Najczęstszymi objawami Herxa są niewysoka gorączka i dreszcze, czasami towarzyszą im bóle głowy, bóle mięśni i stawów, katar, kaszel, nadmierne pocenie się. Objawy często przypominają grypę i niektórzy pacjenci tak opisują swoje samopoczucie. Herx może mieć różne nasilenie, a wpływ na to ma ogólny stan organizmu.